Η ουσία είναι αλλού…

Εικόνα Περπατώντας από το Λιμάνι προς το κέντρο του Μεσολογγίου είχα την ευκαιρία να περπατήσω στον πολύ διαφημισμένο πλακόστρωτο δρόμο που δημιουργείται στον Άγιο Σπυρίδωνα και θα επεκταθεί στο ιστορικό κέντρο της πόλης  .

Ένα έργο πολύ σημαντικό αφού το ιστορικό κέντρο της  πόλης μας θα ομορφύνει κατά πολύ.

Χρησιμοποίησα την λέξη πολυδιαφημισμένο γιατί είναι από τα πρώτα έργα που ο δήμαρχος της πόλης και οι συνεργάτες του εν όψει των εκλογών  θέτουν στο τραπέζι και καμαρώνουν  γι’ αυτό.

Λίγα μέτρα πιο πέρα συνάντησα το Αρχοντικό του Μαλακάση το οποίο στις 9 Φεβρουαρίου είχε καταρρεύσει και από τότε ο δρόμος μπροστά του είναι κλειστός.

Εικόνα

Το κτίριο αυτό στις 9 Φεβρουαρίου με την κατάρρευση του δεύτερου ορόφου ήταν σα να προσπαθούσε να μας πει πως είναι εκεί και περιμένει να αναπαλαιωθεί. Αυτό που κάναμε εμείς σαν κοινωνία ήταν να κλείσουμε τον δρόμο και να νομίζουμε πως διορθώσαμε το πρόβλημα. Με την βοήθεια της τύχης δεν είχαμε τραυματισμό ανθρώπου όταν κατέρρευσε παρά μόνο υλικές ζημιές και όλα καλά. Τόσο όμορφα… τόσο Ελληνικά.

Δυο λόγια για τον Μαλακάση

Ο Μιλτιάδης Μαλακάσης (1869 – 1943) έχει καταγραφεί ως ένας απ’ τους πλέον σημαντικούς εκφραστές του νεοελληνικού λυρισμού. Νυμφευμένος με την Ελίζα Δεληγιώργη (κόρη του Επαμεινώνδα) εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου και μπήκε στον κύκλο του Ζαν Μωρεάς και ήρθε σε επαφή με το γαλλικό πνευματικό κόσμο της εποχής, γεγονός που επηρέασε τη μετέπειτα λογοτεχνική του πορεία. Ταξίδευσε σε πολλές χώρες και κατά τον πόλεμο του ’40, μαζί με άλλους λογίους, προσυπέγραψε την Έκκληση των Ελλήνων Διανοουμένων προς τους πνευματικούς ανθρώπους όλου του κόσμου, στηλιτεύοντας την επίθεση των Ιταλών. Η κίνηση διήγειρε την παγκόσμια κονή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για κοινό πνευματικό Μαραθώνα…

Τη λογοτεχνική του πορεία ξεκίνησε το 1885 απ ‘το περιοδικό «Εβδομάς» και ακολούθησε η Εστία, το Άστυ, ο Νουμάς, η Ακρόπολις κ.α. Το 1904 μαζί με τον Κωσταντίνο Χατζόπουλο και τον Λάμπρο Πορφύρη ιδρύει την εταιρεία «Εθνική Γλώσσα» για την καθιέρωση της δημοτικής και το 1924 τιμήθηκε με το Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων. Λίγα χρόνια μετά εκλέχθηκε πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Συνολικά το ποιητικό του έργο του Μαλακάση χαρακτηρίζεται από απαισιόδοξη διάθεση. Άλλα χαρακτηριστικά της ποίησης του είναι η στιχουργική επιδεξιότητα και η μουσική αίσθηση. Όσο ζούσε, τύπωσε τα ποιητικά βιβλία: Συντρίμματα (1898) (ποιητική συλλογή αφιερωμένη στον Ζαν Μωρεάς), Ώρες (1903), Η Κυρά του Πύργου (1904, έμμετρο παραμυθόδραμα, δημοσιευμένο αρχικά στα Παναθήναια, τόμος Ζ΄, και κατόπιν χωριστά), Πεπρωμένα (1909), Ασφόδελοι (1918), Ο Μπαταριάς – Ο Τάκης Πλούμας – Μπάυρον (1920), Αντίφωνα (1931), Ερωτικό (1939) και τη μετάφραση του έργου Στροφές του Ζαν Μωρεάς (1920). Μετά το θάνατό του εκδόθηκαν Τα Μεσολογγίτικα (1946), με όλα τα δημοσιευμένα στις προηγούμενες συλλογές μεσολογγίτικα ποιήματά του, και το 1964 ο Γ. Βαλέτας συγκέντρωσε σε δύο τόμους το σύνολο του έργου του, με τίτλο Μαλακάσης: Άπαντα. Πρόσφατα, με φιλολογική επιμέλεια του Γιάννη Παπακώστα, έγινε νέα έκδοση των απάντων του σε τρεις τόμους: Ποιήματα(2005) και Πεζά (2006).

Μόλις είδα τα κάγκελα να περιτριγυρίζουν το κτήριο μου ήρθε στο μυαλό η Παλαμαϊκή Σχολή Μεσολογγίου. Ακόμη ένα κτίριο μοναδικό για τον τόπο μας και όχι μόνο το οποίο εδώ και πολλά χρόνια μαραζώνει.

DSC_0553

Παλαμαϊκή Σχολή

Η Παλαμαϊκή Σχολή της Ιερής πόλης του Μεσολογγίου ιδρύθηκε το 1760 από τον Πα-
ναγιώτη Παλαμά, από τον οποίο αργότερα πήρε και το όνομά της. Κατά τους χρόνους
της τουρκοκρατίας γνώρισε μεγάλες δόξες, ενώ αποτελούσε ένα από τα σημαντικό-
τερα πνευματικά ιδρύματα της εποχής. Η σχολή απέκτησε μεγάλη φήμη λειτουργών-
τας ως κοινοσυντήρητο ίδρυμα. Το 1770 κατά την επανάσταση των Ορλώφ, όταν το
Μεσολόγγι έλαβε μέρος στο κίνημα κατά των Τούρκων, η σχολή καταστράφηκε και ο
ιδρυτής της κατέφυγε στη Ζάκυνθο. Μετά τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, επέ-
στρεψε στο Μεσολόγγι και ανασυγκρότησε τη σχολή σε ιδιόκτητο χώρο, που περικλεί-
εται από τα σπίτια Παλαμά – Τρικούπη και του δρόμου Τριαντάφυλλου Σπονδή.
Η οικονομική πρόοδος του Μεσολογγίου στα μέσα του 18ουαιώνα είναι φανερή. Συν-
δυάζεται χρονικά με την ανάδειξη της παιδείας, διότι τότε ιδρύονται στο Μεσολόγγι
αφενός η Παλαμαϊκή Σχολή και αφετέρου η Σχολή Ελληνικών Μαθημάτων από το Πα-
τριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

Η Παλαμαϊκή Σχολή είναι ένα κτήριο λιτό, που τονίζει την οριζόντια διάσταση κατά μήκος της παρακείμενης οδού με οριζόντια επαναλαμβανόμενα υαλοστάσια και ξεκάθαρους όγκους να εισχωρούν ο ένας μέσα στον άλλο.
Η αρχιτεκτονική του ανήκει στον Περικλή Γεωργακόπουλο, που εκείνη την περίοδο
κάνει επίσης σχολικό συγκρότημα στην Καβάλα και μια σειρά μοντέρνων κτηρίων για
λογαριασμό του Υπουργείου Παιδείας. Το κτήριο εγκαινιάστηκε από τον ίδιο το Βενι-
ζέλο το 1932 και αποτελεί σύμβολο – κόσμημα για το Μεσολόγγι, ενώ έχει αρχιτεκτο-
νική, κατασκευαστική και ιστορική αξία

Η Βάλβειος Βιβλιοθήκη επίσης. Μόλις μία ομάδα ατόμων αποφάσισε να κάνει κατάληψη θυμήθηκαν πως υπάρχει η Βάλβειος  και έτρεξαν να το κλειδώσουν και να το αφήσουν να μαραζώνει όπως έκανε τόσα χρόνια. Ο δήμος χρειάστηκε να περάσουν 3 χρόνια για να πάρει στα χέρια του την Βιβλιοθήκη και να καταλάβει πως το ΤΕΙ δεν προχωράει στην αναπαλαίωση του .

DSCN6958_zps0c4aff0e

Αυτό το σπίτι στέγασε τον πολιτικό Ζαφείριο-Ζηνόβιο Βάλβη. Χτίστηκε με την ίδια αρχιτεκτονική λιτότητα που κατασκευάστηκε και το σπίτι του Χαρίλαου Τρικούπη. Το κτίριο αυτό μαζί με την αξιόλογη βιβλιοθήκη του πρωθυπουργού δωρίθηκε από τους κληρονόμους του στο Δήμο Μεσολογγίου (το 1962). Αξίζει να σημειωθεί ότι η Βάλβειος Δημοτική Βιβλιοθήκη συστάθηκε στις 11/12/1963, σαν ίδιο νομικό πρόσωπο του Δήμου Μεσολογγίου. Τον Δεκέμβρη του 1965 με Β. Δ. (105) ονομάστηκε «Βάλβειος» προς τιμή του Ζαφειρίου Βάλβη. Οι 20.000 περίπου τόμοι είναι ταξινομημένοι σύμφωνα με το διεθνές δεκαδικό ταξινομικό σύστημα (Dewey Decimal Classification). Ανάμεσα σ’ αυτούς συγκαταλέγονται παλιές εκδόσεις της Βενετίας, Λειψίας και Σμύρνης ενώ ένα μέρος της αποτελεί την προσωπική βιβλιοθήκη του αείμνηστου Παναγιώτη Κανελλόπουλου, που επίσης δωρίθηκε στο Δήμο. 

Με λίγα λόγια  οι αρμόδιοι  αδιαφορούν  για  το  ιστορικό κέντρο του Μεσολογγίου !

Ποια η ουσία να  αναπλάσουμε τον δρόμο  στο ιστορικό κέντρο του Μεσολογγίου την στιγμή που αδιαφορούμε για τα κτήρια που μας θυμίζουν ποιο είναι το ιστορικό κέντρο;

Πολύ καλή η ανάπλαση το είπα και στην αρχή. Αλλά υπάρχει άλλη προτεραιότητα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s